Un capolavoro assoluto. Quello che ha fatto Mathieu van der Poel sul traguardo degli Champs-Élysées andrebbe incorniciato e messo tra le opere più belle del Louvre. Un capolavoro di sofferenza, di forza, di resistenza. E il fuoriclasse olandese era probabilmente l’unico sulla terra a poter fare quello che ha fatto: van der Poel ha questa capacità di fare sforzi estremi, di sfruttare al massimo la potenza lattacida. È questo che ha prodotto i trecentocinque metri finali del Tour, trecentocinquanta metri mai visti. L’attacco decisivo van der Poel l’ha lanciato sulla terza salita di Montmartre assieme alla maglia gialla Tadej Pogacar. Collaborando per mettere più strada possibile fra loro e gli altri, hanno resistito al ritorno degli uomini veloci del gruppo, che volevano a ogni costo riappropriarsi dell’ultimo traguardo del Tour.
Alessandra Giardini La Gazetta dello Sport
Een absoluut meesterwerk. Wat Mathieu van der Poel op de finishlijn van de Champs-Élysées heeft gepresteerd, zou ingelijst moeten worden en een plaats moeten krijgen tussen de mooiste kunstwerken van het Louvre. Een meesterwerk van lijden, kracht en uithoudingsvermogen. En de Nederlandse toprenner was waarschijnlijk de enige ter wereld die kon doen wat hij deed: Van der Poel heeft het vermogen om extreme inspanningen te leveren en zijn lactaatvermogen maximaal te benutten. Dat leverde de laatste 305 meter van de Tour op, 305 meter zoals we die nog nooit hebben gezien. Van der Poel zette de beslissende aanval in op de derde klim van Montmartre, samen met de drager van de gele trui, Tadej Pogacar. Door samen te werken om zoveel mogelijk afstand te creëren tussen henzelf en de rest, weerstonden ze de terugkeer van de snelle renners uit de groep, die koste wat kost de laatste etappe van de Tour wilden winnen.