Heb je dat ook weleens dat je om 8 uur ’s avonds in bank zit, rustig wachtend op het debat dat zo meteen verder gaat in de Tweede Kamer en dat er dan op het raam wordt geklopt (mijn voordeurbel doet het niet, schijnt). Je dan de deur openmaakt en er twee agenten in uniform voor je staan?
Eentje begint dan, al kijkend op zijn spiekbriefje, “Bent u Frank Mut….”, niet wetende hoe hij die letterreeks moet uitspreken. Ik zeg maar snel dat ik dat ben, en probeer te bedenken waar zij hier nu voor zijn. Dat vraagt hij of ik een website heb, en opnieuw probeert hij de naam uit te spreken maar ook deze letterreeks is te lastig. Ja, die website is van mij, geef ik eerlijk toe. Ze hebben daar iets gelezen en dat vonden ze verontrustend en daarom komen ze een kijkje nemen.
Nadat ik ze binnen heb gelaten leggen ze, nou ja, zoals dat gaat bij een duo agenten, eentje spreekt de andere observeert, uit dat ze een melding hebben gekregen en daarna heeft de politie besloten dat er een patrouille maar eens moest gaan kijken. Wel knap hoe ze alle gegevens hebben gevonden en bij mijn adres zijn uitgekomen.
Ik stel beide agenten gerust, dat wat ze gelezen hebben inderdaad mijn plan was maar zoals ze ook kunnen zien het niet uitgevoerd is en er nu geen enkele reden tot paniek is. Maar ja, protocollen. Dus even later komt er een tweede politiewagen de straat in gereden met opnieuw twee agenten, nu zijn het twee dames, en die hebben iemand bij van “Zorg”. Dat is een mevrouw en die neemt het gesprek over. Zij heeft geen uniform aan want ze is ook niet van de politie maar helpt in dit soort gevallen, en met dit soort gevallen bedoel ik dus wanhopige mensen maar dat ben ik niet. Het gesprek loopt dan ook voor geen meter. Ze wil weten of ze zorgen moet maken. Dat is een makkelijk vraag, nee er is geen enkele reden om zorgen te maken. Ga allemaal mijn huis uit dan kan ik het debat verder kijken, zien hoe dit kabinet Jetten langzaam ten val zal komen.
De agent vraagt of ze ook boven in het huis mogen kijken. Dat wil ik eigenlijk niet, want ik weet dat daar iets ligt dat hun nog meer zorgen gaat geven. Maar zeggen dat ze niet naar boven mogen is natuurlijk voor hun net zo zorgelijk. Dus laat ik ze maar naar boven gaan, ik wacht beneden wel rustig totdat het verdicht zal worden uitgesproken.
Ondertussen vraagt mevrouw Zorg nog verder, geen idee meer wat ze vroeg, ik krijg alleen maar een déjà vu naar behandelaars die ik nooit meer wilde meemaken. De agent geeft mij nog wel een compliment want hij ziet dat ook al staat de kamer vol met spullen er wel gestofzuigd is en zo.
De drie andere agenten zijn boven geweest en dus zijn ze nu helemaal bezorgd. Ik probeer nog uit te leggen dat dat was voor het plan en nu er geen gevaar meer is. Maar helaas, mevrouw Zorg gaat de crisisdienst bellen. Die komen mij ophalen met een busje. Nadat ze dat gedaan heeft vertrekt ze samen met de twee vrouwelijke agenten en blijf ik met de twee mannen achter.
Het gesprek gaat al snel over GTA 6, in mijn kamer hangt een poster en agent Praat heeft de game ook al gekocht. We hebben het over wat we verwachten van de game. Hij vraagt ook welke andere games ik op mijn PlayStation heb. Agent Observeer blijkt geen gamer te zijn. Mevrouw Zorg zei dat het busje er snel zou zijn, Agent Praat geloofde dat niet, zijn ervaring was dat het wel een uur kon duren. Agent Praat kreeg gelijk. Maar gelukkig konden we het over van alle sen nog wat hebben, de kruidnootjes sloegen ze allemaal vriendelijk af.
En toen verscheen het busje. Er bestaat dus een speciale service, GGZVervoer. De bestuurder zit afgeschermd van waar de personen zitten, een soort taxibusjes met een zestal zitplaatsen. Ik naam daar plaats samen met een man die ook als uitsmijter kan gaan werken. Later leerde ik waarom. Op weg naar de crisisdienst gezellig gesprek met meneer uitsmijter, ik vroeg of ik met hem straks het gesprek zou hebben maar hij was alleen van het vervoer.
Achterom bij de Lange Nieuwstraat naar binnen, opgewacht door een verpleegkundige die mij meenam naar spreekkamer nummer 1. Ik moest even wachten want het was druk bij de telefoon en zo. Even wachten wachten werd een uur.
In de tussentijd had ik al met A gesignald dat ik bezoek had van twee agenten en dat ik naar de crisisdienst ging. Bij de crisisdienst belde ik M om te vertellen wat er was gebeurd. En toen kwamen er twee behandelaars binnenlopen. M zei nog dat ik eerlijk moest zijn en niet de grapjas moest gaan uithangen. Poeh, dat eerst ging wel leuke, dat tweede…
Het gesprek was erg fijn, ook omdat de twee behandelaars zagen wie ik ben en wat ik wil. Dit was voor het eerst bij de GGZ dat ik dat gevoel kreeg, En sorry nog dat ik zo afwijzend ben tegen alles wat genAI is en de psychiater nu zelf het hele verslag moet uittypen in plaats van een hallucinerende samenvatting kon krijgen van hun genAI-systeem.
We zijn overeengekomen dat zij een brief naar mijn huisarts sturen en ik daar binnenkort naar toe zal gaan. Ik ga kijken naar een hulp/praatgroepje met ervaringsdeskundige – dat is de laatste jaren heel populair geworden in de GGZ – en kijken of een nieuwe aanvraag bij EE nuttig kan zijn.
Met een gewone taxi werd ik naar huis gebracht, rond middernacht zat ik weer in de bank en kon het debat verder kijken, ze waren nog steeds bezig.
