Soms zie je een (werk)woord waar van je denkt dat ken ik maar dan zie je dat er iets anders staat. Zoals het werkwoord krasselen. Krassen ken je en de uitgang -ssel is ook niet onbekend (mossel, wissel). Maar krasselen, nee dat kwam ik nog niet eerder tegen.
Terwijl heel wat concurrenten in de slijtageslag bezwijken onder de hitte of krasselen na de lange pauze, toont Van Aert zich okselfris. Vlak voor Le Tolfe, de laatste grindstrook van de dag, pakt Van Aert het pienter aan.
Sporza
Krasselen na de lange pauze, voor mij wordt het niet duidelijk. Het zou iets gelijkaardigs als bezwijken kunnen zijn maar dat is vreemd na een pauze.
Dus dan maar naar het Vlaams Woordenboek.
(eigenl.) onbeholpen schaatsen; krabbelen, grabbelen, zwoegen
VD BE; informeel, iteratief van krassen
•knoeien
•krabbelen, spartelen
vgl. rechtkrasselen; opkrasselen
Grappig, daar staat in de uitleg het werkwoord krabbelen, de b’s zijn essen geworden. En krabbelen dat past goed bij schaatsen.
Geen idee hoe het woord zich in Vlaanderen heeft ontwikkelt en doorontwikkeld met rechtkrasselen (moeizaam rechtop komen) en opkrasselen (opkrassen).
Informeel
Het is opvallend hoe vaak een woord als informeel wordt gelabeld terwijl het dus in de landelijke pers gebruikt wordt. Niet alleen dit krasselen maar heel veel zogenaamde informele woorden staan gewoon op Sporza en VRT NWS.
Ik denk dat dit nog een overblijfsel is van vroegere tijden waarin de Vlamingen hun eigen taal nog niet durfde te zien als de taal van Vlaanderen. Het wordt hoogtijd dat ze hun juk losgooien en het Vlaams omarmen als hun eigen taal en daarmee de meeste woorden niet meer als informeel bestempelen.